mountainblue

อาซิ้มไม่พูดอะไรนอกจากเหลือบมองดูเบอร์รองเท้าคู่นั้น แล้วเดินไปหลังร้านเอาอีกเบอร์มาให้ (เออ จะเข้าใจแหละมั้ง 555)

เอามาลองใส่ ใส่ได้พอดี หันไปบอกว่าต้องการคู่นี้แหละ จะควักเงินจ่าย อาซิ้มอีกคนพูดอีกว่า แปลเป็นไทยประมาณว่า ไม่ดูคู่อื่นอีกหรอก โอเค คุณกล้าท้า เรากล้าซื้อ เพราะเงินยังมี หันไปเลือกรองเท้าแนวเดินป่า ได้มาอีกคู่ เบ็ดเสร็จจ่ายประมาณ 300 กว่าเหรียญ

เดินออกจากร้าน ไปแวะนั่งพักที่สวนเล็กๆใกล้กัน ( ไม่อยากเดินไปไหนไกลแล้ว ตูกลัวหลง) หยิบรองเท้าแตะมาเปลี่ยน เก็บรองเท้าของเรา แทบจะโยนทิ้ง เพราะมันเดินซะเจ็บ (เชื่อไหมว่า กลับมาเมืองไทยแล้ว รองเท้าคู่นั้นยังไม่แตะมาถึงบัดนี้) นั่งพักอยู่แปบนึง เดินหาข้าวทานดีกว่า ก็เลือกร้านที่มีเมนูภาษาอังกฤษเป็นหลัก เดินมาอีกหน่อยเจอร้านอาหารแนวๆ เป็ด ห่านย่าง ได้ทานวันแรกอร่อยดี แต่มันเข้าร้านทางไหนหว่า ไม่กินก็ได้วะ ไปร้านอื่น เดินมาเจอร้านอาหารไทย น่าทานเหมือนเดิม แต่ราคาแพงโคตร (ตูกลับไปกินที่บ้านก็ได้) เดิน เดินๆๆๆๆๆๆ และเดิน จนมาเจอ KFC หรือว่าจะเข้าไปกินแก้หิวดีหว่า แต่ในหัวก็คิดถึงหน้าพี่ชาย ความหยิ่งกลับมาอีก เพราะถ้ามันถาม แล้วบอกว่ากิน KFC มันต้องหัวเราะแน่ๆๆๆๆ

เดินไปอีกหน่อย เจอร้านที่มีเมนูภาษาอังกฤษอยู่หน้า เดินเข้าไปดู เออ พอจะเข้าใจ ไม่รีรอเข้าร้านเลย พนักงานมาต้อนรับ พาไปที่โต๊ะ ซึ่งมีอาเฮียคนจีนนั่งอยู่คนหนึ่ง (ที่นี่ เค้าต้องแชร์กันนั่ง) พอจัดทีจัดท่าเรียบร้อย หันมาเปิดเมนู

โอ้แม่เจ้า

!!!!!!!????@@@

ข้างนอกเมนูมีภาษาอังกฤษ แต่ข้างในภาษาจีนล้วน (เวงละกู) ทำไงดีวะ เหงื่อแตกพลั่กๆๆๆๆ โชคดีมีลูกค้าคนอื่นเข้ามาอีก พนักงานเลยเดินไปหยิบเมนูให้ลูกค้าคนอื่น ยังมีเวลาให้คิด เปิดพลิกไปมา หน้าอาหารภาษาจีนล้วน หน้าเครื่องดื่มดันมีภาษาอังกฤษให้ (ทำไมเมิงไม่ทำเหมือนๆกันหมดวะ หรือว่ากลัวเปลืองหมึก) หรือว่าจะสั่งแบบอาเฮียคนตรงหน้านี้ เค้ากำลังกินมะกะโรนีอยู่ ก็ตูไม่ชอบนี่หว่า หรือว่าจะจิ้มมั่วๆๆๆดีล่ะ ก็ไม่รู้อาหารจะหน้าตาออกมาเป็นไง สุดท้ายเปิดเจอหน้านึง มีรูปภาพ (ซึ่งทั้งเมนูมีรูปอยู่หน้านี้หน้าเดียว) แต่ภาพมันมัวๆ มองไม่ชัด รู้แต่ว่าเป็นสปาเก็ตตี้ พนักงานมาพอดี เลยจิ้มลงไปว่าต้องการจานนี้ และขอโค้กกระป๋องนึง พนักงานรับไป เขียนอะไรหยึกๆๆ แล้ววางไว้บนโต๊ะ เราก้มลงมอง เป็นรายการอาหารกับราคา ราคารวมเขียนไว้ 23 หรือ 27 (เวง เขียนให้ชัดๆหน่อยได้ไหมคร้าบบบบ พี่คร้าบบบบ)

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ อาหารก็มาเสิร์ฟตรงหน้า

มันก็คือ

คือ

นี่ไง โฉมหน้าของอาหารมื้อนั้น สปาเก็ตตี้ไก่ กระทะร้อน หน้าตาดูดี ยิ่งพอได้ชิม อร่อยอีกต่างหาก ไม่ช้านาน ก็หมดไม่เหลือสักเส้น เดินไปจ่ายตังค์ ให้ไป 30 เหรียญ ทอนมา 3 เหรียญ (อ๋อ ไอ้ที่เขียนยึกยือๆๆ นั่นเลข 27)

ออกจากร้าน มองดูนาฬิกา บ่าย 3 โมงครึ่ง ฉายเดียวมา 1 ชั่วโมงแล้ว ไปไหนต่อดีกว่า ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเดินๆๆๆอยู่แถวนั้น และยืดถนนนาธานเป็นหลัก เพราะโรงแรมที่พักเก็บกระเป๋าอยู่ถนนนี้ เดินเข้าร้านขายขนม ซื้อฝากหลานๆดีกว่า หมดไปอีกเกือบ 200 เหรียญ เดินมาเรื่อยๆๆ ก็มาเจอป้ายเลดี้ มาร์เก็ต ใกล้ๆสถานี MRT Mongkok ก็แสดงว่าไม่ไกลจากโรงแรมเท่าไหร่ ผู้คนมากกมายเป็นพิเศษ เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ เราจะป้ายโฆษณายืนถือกันบนซอยเล็กเป็นจำนวนมาก เพื่อเรียกลูกค้า

แบบนี้ เป็นต้น

เดินผ่านไปเรื่อยๆเจอร้านขายของชำ แวะซื้อไฟแช็กแบบแปลกๆให้เพื่อนอีกอันนึง เพราะมันสั่งมา หมดไปอีก 5 เหรียญ เดินเล่นอีกพักนึง ไม่รู้จะไปไหนแล้ว ยืนอยู่แถวสี่แยกไฟแดง ทุกครั้งที่จะข้ามถนนที่นี่ จะมีเสียงเตือนดัง "ติ๊ง ติ๊งๆๆๆๆ เพื่อเป็นการบอกให้ข้ามถนน หรือห้ามข้าม ผู้คนและรถราที่นี่ ไม่มีการฝ่าฝืนกฎจราจร ดูเป็นระเบียบดีมาก แต่ตัวเราพอมายืนเพื่อจะข้ามถนนทีไร เหมือนมีไมโครชิฟติดอยู่ที่ต้นคอ เพราะมันจะดังแต่ ติ๊ง ติ๊งๆๆๆๆๆ อย่างเดียว 555

เดินข้ามถนนเพื่อลงไปนั่งรถ MRT กลับสถานีจอร์แดน เดินขึ้นไปที่โรงแรม ตอนนั้นประมาณ 4 โมงกว่าๆ พี่ชายคงยังไม่มา เลยเดินไปที่ล็อบบี้นั่งพัก รื้อของที่ซื้อมาอีกรอบ แล้วก็ผล่อยหลับตรงนั้น จนพี่ชายมาปลุก ประมาณ 5 โมงเย็น ชวนกันไปรับกระเป๋าแล้ว ลงสถานีอีกรอบเพื่อไปสนามบิน พี่ชายถามว่าไปทานอะไรมา

"สปาเก็ตตี้ กระทะร้อน"

มันพยักหน้า ถามว่าอร่อยไหม ก็พยักหน้าตอบกลับไปว่าอร่อย (แต่ในใจ บอกว่า อร่อยกว่ากินแมคฯแล้วกัน แต่ขืนพูดไป เด๋วโดนฆ่า เพราะไม่รู้ว่าอารมณ์ขึ้นหายกันไปหรือยัง)

พอลงมาถึงสถานีแล้ว เตรียมจะตัวไปในสถานี แต่กลัวติดปัญหาๆเอากระเป๋าเข้าไม่ได้แบบตอนขามา ยกก็ไม่ได้แล้ว เพราะกระเป๋าหนักแล้ว ก็เลยใช้วิธีลากกระเป๋ามาข้างหน้าตัว วางบัตรปลาหมึกไป แล้วดันกระเป๋าเข้าไปก่อนแล้วตัวเองค่อยตามกระเป๋าไป ใช้ได้แฮะ รู้งี้ทำตั้งแต่ขามาแล้ว (ต้องโง่ก่อนแล้วค่อยฉลาด อิอิ) ก็นั่ง MRT แล้วไปต่อรถเมล์สาย S1 เพื่อเข้าสนามบินเหมือนตอนขามา

แผนผังเส้นทางเดินรถ MRT ในฮ่องกง

ชอบรูปนี้เพราะเหมือนควันออกจากปากปล่องภูเขาไฟ (ความจริงเป็นเมฆต่างหาก)

เมื่อมาถึงสนามบินก็เดินไปคืนบัตรปลาหมึก เพื่อแลกตังค์กลับมา เข้าไปเช็คอิน ตอนนั้นเวลาประมาณ 6 โมงเย็น เครื่องออกประมาณ 2 ทุ่ม 45 นาที ใช้เวลาที่เหลือช็อปิ้งในนั้นแหละ จนได้เวลาเข้าเครื่องบิน เจ้าจำปี เช่นเดิม

ฮ่องกงในยามเย็น ก่อนที่จะกลับบ้าน

ถั่วและเครื่องดื่มบนเครื่อง

ส่วนนี่ มื้อใหญ่ของเราบนเครื่องขากลับ

กลับถึงเมืองไทยเวลาประมาณ 4 ทุ่มนิดๆ เร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ตั้งเยอะ ก็แหม ผู้โดยสารเต็มลำ ก็ Burn พลังงานได้เต็มที (อันนี้เพื่อนที่เป็นนักบินบอกมา ไม่บอกไม่รู้หรอก) เป็นอันว่าประสบการณ์ 3 วัน 2 คืน แถมได้ฉายเดี่ยว 2 ชั่วโมงกว่า ก็เป็นสิ้นสุด เป็นประสบการณ์ต่างแดนครั้งแรกได้อย่างไม่รู้ลืม อย่างน้อยก็โม้ให้คนอื่นฟังได้ว่า

ตูก็เคยไปเมืองนอกมาแล้วเฟ้ย อิอิ